در چنین روزی در سال 1409 هجری قمری سید محمد حسین بهجت مشهور به شهریار در سن هشتاد و سه سالگی دار فانی را وداع گفت . محمد حسین بهجت تبریزی( شهریار) در سال 1285ه ش در شهر تبریز متولد شد . پس از پایان دوران ابتدایی و متوسطه در تبریز وارد دانشکده پزشکی شد . اما تحصیلات خود را نا تمام گذاشت و عملا" زندگی خود را وقف شعر کرد .
او از همان جوانی دارای توانایی سرشاری در شعر بود و به خوبی توانست از این استعداد شعری خود استفاده کند . هر چند شهریار در کلیه قالبهای شعری کهن شعر سروده است اما بیشترین آثاری که از او باقی مانده ، در قالب غزل است. منتقدان و کارشناسان او را از بزرگترین غزل سرایان عصر خودش می دانند. زبان ساده ، روان و گاه نزدیک به محاوره در آثار او برجستگی خاصی دارد و می توان گفت از دلایل موفقیت او در عرصه شعراست . شیوه شعری او اگر چه به زبان روز جامعه خودش نزدیک است، امااستقبالهای شعریش از حافظ نشان از یک عشق شاعرانه به غزل کهن می دهد .علاقه شدید شهریار به غزلسرای بزرگ فارسی زبان « حافظ» به حدی بود که با زدن تفال به دیوان او تخلص خود را که ابتدا « بهجت» بود به « شهریار» تغییر داد .وخود می گوید « از کودکی با دو کتاب« قرآن» وغزلیات « حافظ» بزرگ شده ام». شهریاردر عصری شعر می گوید که نیما شاعر نوگرای ایرانی در حال نو آوری است. اما شاعر آذری با تمام احتراماتی که به نیما و نو گرایی او در شعر قایل است، تحت تاثیرشیوه او قرار نمی گیرد. اما تاثیر نیما را می توان در بعضی از اشعار او که در قالبهای مختلف سروده است به خوبی مشاهده کرد .بکار گیری مناسب و بجای واژه ها ، کاربرد زبان محاوره در شعر را می توان از خصوصیات بارز شعر او دانست که مخاطبان عام و خاص را با خود همراه می کند .شهریار نه تنها در شعر و زبان فارسی از چهر ه های نامدار به شمار می رود بلکه از بزرگترین شاعران آذری زبان است که منظومه او به این زبان با عنوان « حیدر بابا یه سلام » به چندین زبان دنیا ترجمه و منتشرشده است .دیوان اشعاراو در پنج جلد منتشر شده ، که اشعار فارسی و آذری این شاعر توانمند را در خود جای داده است .این شاعر بزرگ و غزل سرا ، متخلص به شهریار در ششم صفر سال 1409 ه ق مطابق با 26 شهریورماه 1367 در تبریز دیده از جهان فرو بست و جامعه ادبی را از شعرهای زیبای خود محروم نمود . پیکر او در مقبره الشعرای تبریز در کنار دیگر شاعران نامدار آن دیار به خاک سپرده شد .از شعرهای به یاد ماندنی او می توان به اثر زیبا و آسمانی او در وصف مولای متقیان علی ( ع ) اشاره کرد که سالهاست چون گوهری در میان دیگر اشعاراو می درخشد.